Algemeen

De reeks “Videostills” van de jonge Brugse kunstenaar Jelle Van Hulle (°1978) is een unieke dialoog van traditionele schildertechnieken – i.c. canvas, doek en collages - en nieuwe mediamogelijkheden – i.c. televisie en internetvideo, webcams en prints-.

Het thema van deze reeks werken is een selectie frames uit videofragmenten. Het is een persoonlijke en eigenzinnige doorsnede van de interessepunten van de kunstenaar en een synthese van de hedendaagse digitale zapcultuur.

Behalve de verbazend sterke kleuren en zin voor compositie, bevatten veel werken specifieke accenten zodat het analyseren ervan interessant blijft: de misleidende titels, vervormde collages, de uitgelopen inktstrepen, het gebruik van gerecycleerd zijdepapier, …

Het geheel van werken wordt een allegorie van de hedendaagse videocultuur en roept vragen op over seriële en unieke kunst, over de zin en onzin van beeldkwaliteit en vooral omtrent de visuele waarheid die deze cultuur ons voorschotelt: is een afbeelding van een jonge vrouw naast een koffiezet voldoende om haar te banaliseren tot koffiedame?

Valerie V.d.P.

Inleiding op het project

door Annemie Tweepennincks - presentatrice Radio Klara/actrice

Olsen Olsen
Het canvas met de twee spelende kinderen
Of is het dansen dat ze doen
Spelen of dansen
De één bijna als toeschouwer, als publiek voor de ander
Aan de zijlijn, kijkend zonder ogen, maar met een priemende blik
Kijkend zonder ogen, aan de zijlijn en toch zo aanwezig
En die ander met de armen gespreid, vliegend door die kleine grote wereld
Omgeven door een grijsgrauw met her en der paarse nevelslierten
Nevels die onheil lijken te voorspellen
Nevels als krassen op het leven
Als krassen op de ziel, voor later
En dan nog die uitgerokken schaduwen
Die een onuitwisbaar-onuitwasbare vlek lijken te maken op de grond
Een spat op hun blazoen, voor later
Kleine leventjes die er zijn om te blijven, ook al dansen ze straks weer verder het canvas uit, op hun zo eigen soudtrack van het leven

Ik kan alleen dit soort ronkende zinnen spinnen bij hetzien van dit beeld
Een beeld dat gebrand lijkt op mijn netvlies, als kras op mijn leven
Een kras die ik graag met me meedraag
Een spat die ik de wereld graag toewerp

Olsen Olsen
Hier spin ik mijn eigen baseline, mijn eigen verhaal
Soms helpt de ondertiteling ons ook wat verder
Of is het een dwaalweg die we dan inslaan
Met een vluchtheuvel, een blinddoek of een spookbeeld dat ons voor de ogen hangt
Zo’n opgelegde baseline kan zijn : ‘Nobody understands anything’
Geen mens kan ook maar iets helemaal vatten
En toch blijven we proberen
We blijven maar verhalen creëren als onmisbare houvast 
Als stok achter de deur
Als wichelroede op zoek naar water
Nobody understands anything
Een werk opgedragen aan Kim en Sofie
De vrouwen voor wie het woord ‘vrouwen’ een werkwoord moet worden

Videostills op canvas
Bevroren videobeelden die zoveel beweging suggereren
Zoveel ingehouden emotie, zoveel onuitgesproken levens

Het leven van Eva Braun
Het leven van Liz Taylor
Het leven van Billie Holiday 
In de maat van de seizoenen, de dood van Wannes Van de Velde
De dood van president John F. Kennedy
Allemaal iconen van een onbestaand leven
Iconen waar zoveel misschien maar half waarheden aan kleven
Daar waar sproken hun oorsprong vinden, sprookjes voor grote meneren
Verfrissend als frambozen in de zomer
En ijskristallen op het raam

Videobeelden ook als schilderijen
Waar de verf vanaf druipten kleuren vanaf spatten
Waar gezichten soms ook onbestaande zijn.
En dus weer dat onuitgesproken onheil komt opzetten. 

Onheil als in de moord op president John F.Kennedy
Een moord die je kan opdelen in 486 bevroren snapshots
486 kleine canvasjes 
486 afzonderlijk beleefde momenten van één enkele scène
Nadien ook weer goed voor een bijeengezapte animatiefilm 
Als een nieuwe, verhakkelde waarheid
Met de cirkel als volmaakte vorm

En zo kruist de digitale wereld de wereld van het canvas
Videobeelden krijgen hier een laag boenwas over zich heen
Youtube bewerkt met kaarsvet en lijmresten

Dames en heren
Nu is het uw beurt
Met een plastic roze Lolita
En een Not so lonesome cowboy
Te laag om te staan, te smal om te liggen 
En daarbovenop 
De waanzin van het detail
Als het voor u hetzelfde is, dan ziek u graag vandaag
Geniet van een Blue coffee
En vraag je intussen luidop af of die Koffiedame ook echt alléén maar een koffiedame is

I can’t believe it isn’t a Renoir
Wel geloof het maar
Het is een Jelle van Hulle.