1. De relevantie van de techniek

Voor dit project gaat de kunstenaar op zoek naar modellen in zijn persoonlijke sociale netwerk.
Alle modellen worden gefotografeerd. Dit stelt de kunstenaar in staat om snelle experimenten uit te voeren die dan weer leiden tot verbetering van de techniek en een beter eindresultaat. De techniek staat volledig in dienst van uitdrukking die de kunstenaar voor ogen heeft.
De gezochte pose is een vrije pose: ze moet een natuurlijke rust uitstralen. De poses moeten rechtopstaand zijn, tegen een witte achtergrond (gebarsten muren en/of schaduw is geen probleem). De modellen mogen naakt of met uniforme kleding/ondergoed poseren. De modellen hebben hier een vrije keuze die gerespecteerd wordt. De foto’s worden getrokken door de kunstenaar of door iemand anders. Bij de poses moet er gewoon gelet worden op het feit dat de modellen volledig in beeld moeten staan, dus geen kadrages met afgesneden voeten en handen. De gekozen foto’s en modellen worden digitaal bewerkt om de juiste sfeer in het werk te krijgen. Deze digitale bewerking staat volledig in dienst om een ideale pose te krijgen: soms worden lichaamsdelen weggelaten, soms wordt de pose vervormd, soms is er een collage gemaakt van meerdere poses
Vervolgens worden de digitale beelden afgeprint op doek.Hier wordt gebruik gemaakt van meerdere printers met diverse specificaties. De doeken die gebruikt worden zijn gerecycleerde lakens, kleren, enz...
De printers zijn steeds A4 printers en om het uiteindelijke formaat te bereiken wordt de foto ingedeeld in stukjes van 20 op 30 cm om nadien terug samengesteld te worden. Zo kan de kunstenaar de ware grootte van het model benaderen. De uitgeprinte foto wordt vervolgens aan de weerselementen blootgesteld gedurende een bepaalde tijd. Sommige doeken worden begraven, andere worden opgespannen op publieke plaatsen. Eens het gewenste effect is bereikt wordt er nog een etiket aan het werk bevestigd en wordt er een “finish” op het werk gelegd.
De werken die te zien zijn op het moment van dit schrijven zijn nog niet ten einde en worden na de expo dus nog verder blootgesteld aan allerlei invloeden.

2. Is de waarheid reality?

Terwijl de kunstenaar naam maakt met zijn project "Videostills" ontstaat de nood naar een contrapunt. Deze werken staan immers in het teken van de leugen van de video.
In een sfeer van digitale beeldvorming en beeldverwerking is het steeds moeilijker om een waarheid te vinden binnen de media. Fictie en Non-fictie worden steeds meer door elkaar gebruikt (cfr. Reality TV) en zelfs door simpele ingrepen zoals kadrages, montages en colorgrading worden videobeelden gemanipuleerd.
De kunstenaar zoekt deze leugen op via eigen kadrages, misleidende titels, aanpassingen in beeld, ... Automatisch is hierdoor een drang naar waarheid ontstaan bij de kunstenaar. Deze zoekt hij door een reeks eenduidige werken van vrouwenportretten.
Centraal hierbij is de eenheid en de beperkingen die de kunstenaar zichzelf oplegt:

• alle werken hebben dezelfde grootte en dezelfde techniek
• alle modellen zijn volledig te zien
• de achtergrond is steeds weggewerkt
• alle werken worden verweerd door exposure en krijgen zo een geschiedenis
• alle afgewerkte werken zijn bij benadering de ware grootte van de modellen

3. Relaties

Het gebruik van modellen is een eeuwenoude traditie waarbij de kunstenaar soms een afstandelijke relatie behield, of soms werd een relatie een liefdesrelatie. Voor de buitenwereld is deze relatie moeilijk te vatten en wordt vaak niet bekeken als een volwaardige relatie die bestaat naast andere relaties. Door de over-exposure van naakt is de wankele relatie tussen kunstenaar-model de laatste jaren nog in een moeilijker evenwicht komen liggen. Het wederzijds vertrouwen is dus nog belangrijker geworden.
Het is een detail in de marge, maar voor de kunstenaar is het belangrijk dat de werken minstens één ingreep door het model kunnen hebben.
De ingreep van de modellen op het werk is dan ook een verwijzing naar de veranderende (en vaak verstoorde) relatie tussen beide partijen.

4. Het netwerk

De kunstenaar als solitaire zonderling is sedert het postmodernisme ontmaskerd en niet meer relevant. Dit denkbeeld was trouwens maar enkele descinia geloofwaardig, daarvoor waren kunstenaars o.a. ambachtslieden en wetenschappers, die moesten functioneren in een maatschappij. Ook in de hedendaagse cultuur is een kunstenaar die zichzelf als volwaardig wilt beschouwen een wezenlijk onderdeel van het media en cultureel netwerk.
Sociale netwerken (Facebook, Twitter, Netlog, …) zorgen ervoor dat vergeten relaties nieuw leven wordt ingeblazen terwijl relaties ook afspringen door de exposure van partners aan andere personen binnen de leefomgeving. Dit alles leidt ertoe dat er steeds minder sprake is van een lineair, chronologische levensloop.
Spoken uit het verleden zijn tegenwoordig gemakkelijk op te roepen met een druk op de knop.

5. De verminking/aftakeling

De werken hebben drie vormen van aftakeling in zich geborgen
In plaats van letterlijke foto's wordt een digitale collage gemaakt van de foto's van de modellen. Hier worden digitale aanpassingen gebruikt ten dienste van de dynamiek en compositie.
Op deze wijze kan de kunstenaar op subtiele wijze aandachtspunten accentueren, maar deze ingreep houdt ook in dat er verminkingen aan de modellen gemaakt worden.
De tweede verminking is de techniek van handmatig naaien. Hierdoor onstaan er over het volledige lichaam van de modellen naden die nog het meest lijken op littekens en slechte chirurgie.
De derde aftakeling gebeurd wanneer de doeken afgewerkt zijn, dan worden ze blootgesteld aan de wereld. Dit gebeurd niet enkel in de steriele ruimtes van musea en/of galerijen maar ook in de stad en in de natuur zullen op geregelde tijdstippen doeken te zien zijn.
Deze ingrepen worden in een dagboek bijgehouden.

Als relaties constant in beweging zijn, dan is het voor de kunstenaar ook een evidentie dat het project ook in beweging is. Er is geen groot plan en het exposeren is fragmentarisch.
Uiteraard heeft alles een eindpunt. Bij dit project is het eindpunt een verkocht werk. Dan houdt de opvolging van het werk op en bijgevolg ook de documentering van het werk.

6. Artistiek standpunt

XXIV
Fernando Pessoa

Wat wij zien van de dingen zijn de dingen.
Waarom zouden wij het één zien als er iets anders was?
Waarom zouden zien en horen ons vergissen zijn
Als zien en horen zien en horen zijn?
Essentieel is kunnen zien,
Kunnen zien zonder te denken,
Kunnen zien wanneer men ziet,
En niet denken wanneer men ziet
Noch zien wanneer men denkt.
Maar dat (wee ons, met onze aangeklede zielen!),
Dat vereist diepgaande studie,
Eist een leerschool in verlering
En opsluiting in de vrijheid van dat klooster
Waarvan dichters zeggen dat de sterren de eeuwige nonnen zijn
En de bloemen de overtuigde boetelingen van één dag,
Maar waar uiteindelijk de sterren niets dan sterren zijn
en de bloemen niets dan bloemen,
Reden waarom wij ze sterren en bloemen noemen.

1914
De hoeder van kudden
vert. A. Willemsen Arbeiderspers